DE

Friedhof

Die Errichtung eines eigenen Friedhofs war für das Kapellendorf Hünningen ein wichtiges Zeichen dörflicher Unabhängigkeit. Denn alle Hünninger waren bis 1804 im Pfarrhauptort Büllingen und dann bis 1870 im Pfarrhauptort Mürringen beerdigt worden.

Mit der Neugestaltung im Jahr 1995 verschwand die sogenannte „Kinderecke“, die von der hohen Kindersterblichkeit bis in die 1950er Jahre zeugte. Das letzte Kindergrab stammte aus dem Jahr 1966.

Seit 1999 sind neben der Erdbestattung auch die Beisetzung von Urnen oder die Streuung der Asche der Verstorbenen möglich. In der Gemeinde Büllingen wurden 2002 die ersten Urnen gestreut oder beigesetzt. Lag der Anteil der Einäscherungen im Zeitraum zwischen 2010 und 2015 bei rund 12 Prozent, so stieg er für den Zeitraum zwischen 2020 und 2024 auf rund 65 Prozent. Im Jahr 2024 wurden in der Gemeinde Büllingen rund 70 Prozent der Toten eingeäschert. Das Erscheinungsbild des Friedhofs verändert sich dadurch beständig.

  • Errichtung des Friedhofs
    1870
  • Erweiterung
    1932
  • Bau der Beringmauer
    1953
  • Neugestaltung der beiden rechten Viertel
    1974
  • Neugestaltung des linken, südlichen Viertels
    1995
  • Bau von Kolumbarien und Einrichtung einer Streuwiese
    1999
  • Platzausweisung von Urnengräbern
    2009

Beide Bilder stammen aus dem Jahr 1995. Sie zeigen die Ecke auf dem Friedhof, auf dem die Kinder begraben worden waren und von der hohen Kindersterblichkeit bis in die 1950er Jahre zeugen.

Was hat sich deiner Meinung nach ab den 1950er Jahren geändert, so dass die Kindersterblichkeit fast gänzlich verschwand?

Seit Mitte des 19. Jahrhunderts wurden nach und nach Geburtshelferinnen ausgebildet, die Hygiene stieg. Die letzte Hausgeburt in Hünningen fand 1963 statt. Seit den 1950er Jahren waren immer häufiger Ärzte anwesend oder wurden die Kinder in Entbindungsstationen oder Krankenhäusern geboren.

FR

Cimetière

La création d’un cimetière propre au village de Hünningen était un signe important de l’indépendance du village. En effet, jusqu’en 1804, tous les habitants de Hünningen étaient enterrés dans la paroisse principale de Büllingen, puis jusqu’en 1870 dans la paroisse principale de Mürringen.

Lors de la rénovation en 1995, le « coin des enfants », qui témoignait du taux de mortalité infantile élevé jusqu’aux années 1950, a disparu. La dernière tombe d’enfant datait de 1966.

Depuis 1999, outre l’inhumation, il est également possible de procéder à l’enterrement d’urnes ou à la dispersion des cendres des défunts. Dans la commune de Büllingen, les premières urnes ont été dispersées ou enterrées en 2002. Si la proportion de crémations était d’environ 12 % entre 2010 et 2015, elle est passée à environ 65 % entre 2020 et 2024. En 2024, environ 70 % des défunts ont été incinérés dans la commune de Büllingen. L’apparence du cimetière change donc constamment.

  • CONSTRUCTION DU CIMETIÈRE
    1870
  • AGRANDISSEMENT
    1932
  • CONSTRUCTION DU MUR D’ENCEINTE
    1953
  • RÉAMÉNAGEMENT DES DEUX QUARTIERS DE DROITE
    1974
  • RÉAMÉNAGEMENT DU QUARTIER DE GAUCHE, AU SUD
    1995
  • CONSTRUCTION DE COLUMBAIRES ET AMÉNAGEMENT D’UN PRÉ DE DISPERSION
    1999
  • DÉSIGNATION D’EMPLACEMENTS POUR LES TOMBES À URNES
    2009

Les deux photos datent de 1995. Elles montrent le coin du cimetière où les enfants ont été enterrés et témoignent du taux de mortalité infantile élevé qui a prévalu jusque dans les années 1950.

À ton avis, qu’est-ce qui a changé à partir des années 1950 pour que la mortalité infantile disparaisse presque complètement ?

À partir du milieu du XIXe siècle, des sages-femmes ont été formées progressivement et l’hygiène s’est améliorée. La dernière naissance à domicile à Hünningen a eu lieu en 1963. À partir des années 1950, les médecins étaient de plus en plus souvent présents ou les enfants naissaient dans des maternités ou des hôpitaux.

NL

Begraafplaats

De aanleg van een eigen begraafplaats was voor het kapeldorp Hünningen een belangrijk teken van dorpsonafhankelijkheid. Tot 1804 werden alle inwoners van Hünningen namelijk begraven in de parochiehoofdplaats Büllingen en daarna tot 1870 in de parochiehoofdplaats Mürringen.

Met de herinrichting in 1995 verdween de zogenaamde “kinderhoek”, die getuigde van de hoge kindersterfte tot in de jaren 1950. Het laatste kindergraf dateerde uit 1966.

Sinds 1999 is naast begrafenis ook de bijzetting van urnen of het uitstrooien van de as van de overledenen mogelijk. In de gemeente Büllingen werden in 2002 de eerste urnen uitgestrooid of bijgezet. Terwijl het percentage crematies tussen 2010 en 2015 ongeveer 12 procent bedroeg, steeg dit tussen 2020 en 2024 tot ongeveer 65 procent. In 2024 werd ongeveer 70 procent van de overledenen in de gemeente Büllingen gecremeerd. Hierdoor verandert het uiterlijk van de begraafplaats voortdurend.

  • AANLEG VAN DE BEGRAAFPLAATS
    1870
  • UITBREIDING
    1932
  • BOUW VAN DE OMHEININGSMUUR
    1953
  • HERINRICHTING VAN DE TWEE RECHTERKWARTIEREN
    1974
  • HERINRICHTING VAN HET LINKER, ZUIDELIJKE KWARTIER
    1995
  • BOUW VAN COLUMBARIUMS EN AANLEG VAN EEN STROOIVELD
    1999
  • AANWIJZING VAN RUIMTE VOOR URNENBEGRAFENISSEN
    2009

Beide foto’s zijn uit 1995. Ze tonen de hoek van het kerkhof waar de kinderen begraven waren en getuigen van de hoge kindersterfte tot in de jaren 1950.

Wat is er volgens jou vanaf de jaren vijftig veranderd, waardoor kindersterfte bijna volledig is verdwenen?

Sinds het midden van de 19e eeuw werden er geleidelijk aan vroedvrouwen opgeleid en verbeterde de hygiëne. De laatste thuisbevalling in Hünningen vond plaats in 1963. Sinds de jaren 1950 waren er steeds vaker artsen aanwezig of werden de kinderen in kraamklinieken of ziekenhuizen geboren.

EN

Cemetery

The establishment of its own cemetery was an important sign of village independence for the chapel village of Hünningen. Until 1804, all Hünningen residents had been buried in the parish capital of Büllingen, and then in the parish capital of Mürringen until 1870.

With the redesign in 1995, the so-called “children’s corner,” which bore witness to the high infant mortality rate until the 1950s, disappeared. The last child’s grave dated from 1966.

Since 1999, in addition to burial, it has also been possible to bury urns or scatter the ashes of the deceased. In the municipality of Büllingen, the first urns were scattered or buried in 2002. While the proportion of cremations was around 12 percent between 2010 and 2015, it rose to around 65 percent between 2020 and 2024. In 2024, around 70 percent of the deceased in the municipality of Büllingen were cremated. As a result, the appearance of the cemetery is constantly changing.

  • CONSTRUCTION OF THE CEMETERY
    1870
  • EXTENSION
    1932
  • CONSTRUCTION OF THE RING WALL
    1953
  • REDESIGN OF THE TWO RIGHT-HAND QUARTERS
    1974
  • REDESIGN OF THE LEFT-HAND, SOUTHERN QUARTER
    1995
  • CONSTRUCTION OF COLUMBARIUMS AND ESTABLISHMENT OF A SCATTERING MEADOW
    1999
  • ALLOCATION OF SPACE FOR URN GRAVES
    2009

Both photos date from 1995. They show the corner of the cemetery where the children were buried and bear witness to the high infant mortality rate that prevailed until the 1950s.

In your opinion, what changed from the 1950s onwards that led to the almost complete disappearance of infant mortality?

From the mid-19th century onwards, midwives were gradually trained and hygiene improved. The last home birth in Hünningen took place in 1963. From the 1950s onwards, doctors were increasingly present or children were born in maternity wards or hospitals.